L'Escala Costa Brava....
...L'Escala, Embarca-t'hi...
L'Escala - Diada de Catalunya

11 september - Diada de Catalunya. Catalonië werd een feit toen Guifré el Pelós (Wilfried de Harige) de oostelijke Pyreneeën tot autonoom gebied verenigde (878 ), al wisten ze toen nog niet dat het Catalonië zou heten, want dat duurde nog tot het begin van het 2e millennium (grondwet, 1060). Catalonië maakte vanaf dat moment een stormachtige ontwikkeling door, waarbij het ook de hegemonie over de Middellandse zee verwierf. Aan deze periode van economische voorspoed en expansie kwam een einde toen de Katholieke Koningen Isabella en Ferdinand in beeld kwamen. Na de vereniging van het koninkrijk met Castilië (1479) - Catalonië was al eerder (1137) met Aragón verenigd - en de verovering van Zuid Spanje op de Moren (1492), verschoof de macht naar Madrid en daarmee was de rol van Barcelona uitgespeeld. De Catalanen werden gedwongen tegen de Fransen te vechten (Dertigjarige Oorlog), maar dat wilden ze niet. In 1640 kwamen ze in opstand en segadors (maaiers) doodden de onderkoning. Ze sloten een verbond met de Fransen waarop Filips IV Barcelona belegerde en weer innam. In 1714 ging het opnieuw fout tussen Madrid en Barcelona. De dood van de kinderloze Carlos II (1700) was aanleiding voor de Spaanse Successieoorlog, een strijd tussen de Habsburgers en de Bourbons om de troon. Barcelona steunde de Habsburgers en dat werd hen noodlottig, want de nieuwe Bourbon-koning Filips V nam daarom op 11 september 1714 de stad in en maakte een einde aan de Catalaanse identiteit. Tijdens de Catalaanse Renaissance, een bloeiperiode als gevolg van de industriële revolutie, groeide er weer een onafhankelijkheidsgevoel in Catalonië, waar Franco echter hardhandig een einde aan maakte. Het zou duren tot zijn dood (1975) eer de democratie werd hersteld. In 1977, na de eerste democratische verkiezingen in Spanje, wordt Josep Tarradellas aangewezen als de nieuwe president van de Generalitat en krijgt Catalonië weer een autonome regering.

Catalonië kent sindsdien een hoge mate van autonomie en het Catalaans werd weer in ere hersteld. In deze belangrijke stap op weg naar de vrijheid was de eerste daad van het Catalaanse Parlement (1980) het instellen van een nationale feestdag, de "Dag van Catalonië". De datum van deze feestdag werd vastgesteld op 11 september. Een enigszins merkwaardige keuze, want het is de dag waarop de val van Barcelona - waarbij de Catalanen hun vrijheid verloren - wordt herdacht. De manifestaties op deze dag staat in het teken van de onafhankelijkheid.
Gerbera's in de Catalaanse kleuren sieren een etalage.

Op veel plaatsen hangt de vlag uit en de gevel van bar La Caravel.la is op de 11e september prominent bedekt met een enorme onafhankelijkheidsvlag - de Catalaanse vlag met een driehoek met daarin een ster. Het is een vrije dag en er vinden enkele activiteiten plaats, zoals een culturele conferentie met een thema dat verband houdt met de historie van Catalonië en het traditionele "Festa de Pedal", een fietstocht in en rond L'Escala. Op het Plaça de la Sardana wordt de ook op deze dag gebruikelijke sardana gedanst en ter afsluiting zingt het publiek, begeleid door Cobla La Principal de L'Escala, "El Cant dels Segadors", de Catalaanse hymne, een verwijzing naar de gebeurtenissen van 1640.

Deze ludieke poster bevat de elementen van het Catalaanse volkslied: de Catalaans vlag, een boerenlandschap met hoopvolle maaiers, sikkels en korenschoven, doorgesneden ketenen en een klok. De hymne gaat, in het kort, over maaiers die alvast hun sikkels slijpen, wachtend tot er geoogst kan worden, maar ook om eens hun ketenen door te snijden en te overwinnen. De hymne, met een gedragen melodie in mineur, klinkt plechtig en drukt de overleving van de nationale identiteit uit en roept op de vrijheid van het land te verdedigen. De tekst refereert aan een lied dat zijn oorsprong heeft in de oorlog tegen Filips IV in 1640. Boeren speelden daarbij een belangrijke rol. Sinds 1993 is Els Segadors het officiële volkslied van Catalonië.

Beluister de melodie, gespeeld op een beiaard, een instrument met een passende mineurklank.


Deze speciale opname van het volkslied "Els Segadors", gespeeld door een Catalaan uit L'Escala, werd gemaakt in het Nationaal Beiaardmuseum te Asten (N.Br).

Via Catalana cap a la Independència. De onafhankelijkheid houdt de gemoederen in Catalonië in toenemende mate bezig. In 2014 is het merendeel van de Catalanen voor onafhankelijkheid (ruim 50% is voor, ongeveer 25% is tegen en de rest weet het nog niet). Op de Diada de Catalunya van 2013 werd deze wens kracht bijgezet met een grootse demonstratie voor de onafhankelijkheid, een "cadena humana", een menselijke keten.

Cadena humana. Vele honderdduizenden mensen vormden een 400 km lange menselijke keten van Alcanar (de grens met Valenciana), dwars door de steden Tarragona, Barcelona en Girona naar El Pertús (de grens met Frankrijk). Het was een indrukwekkend, maar ook vrolijk evenement waarbij uiteraard ook een groep inwoners van L'Escala, inclusief de gegants, aanwezig waren. Op het symbolische moment 11 september om 17:14 uur, verwijzend naar 11-09-1714, de dag waarop Catalonië de onaf-hankelijkheid verloor, luidden alle kerkklokken van Catalonië en stond iedereen hand in hand.

Catifa de Sal. Dit zouttapijt markeerde de verzamelplaats voor de groep "Escalencs".

La "V" de la Diada. Op 11-09-14 was het precies 300 jaar geleden dat Catalonië de vrijheid verloor en, mede omdat het onafhankelijkheidsthema erg speelt, was dat aanleiding voor de nodige manifestaties. In Barcelona heeft men hier uitdrukking aan gegeven met het vormen van een V (Via Catalana, Voluntad, Votar, Victoria) die zich uitstrekte over een traject van 11 km op de Diagonal en de Gran Via de les Corts Catalanes.

Naar schatting 500.000 Catalanen, gekleed in rode en gele t-shirts, kleurden de beide straten met de rode en gele strepen van de Catalaanse vlag.
Tegelijkertijd hingen er op de gevel van Castell del Montgrí een enorme Catalaanse vlag en de onafhankelijkheidsvlag.

Anno 2016. In 2015 raken de inwoners van Catalonië wat meer verdeeld. Na de verkiezingen voor het regionale parlement in september ontstaat er een gecompliceerde situatie: uit de stemresultaten blijkt dat de voorstanders va de onafhankelijkheid op dat moment in de minderheid zijn, maar door het kiesstelsel krijgt de gelegenheidscoalitie “Junts pel Sí” (samen voor ja) een meerderheid in het parlement. Artur Mas, leider van de grootste van beide partijen en op dat moment nog premier wil de afscheiding doordrukken, maar de leider van de radicale linkse CUP, de kleinste partij van de twee, wil Mas niet als premier vanwege o.a. corruptieschandalen. Mas verdwijnt van het toneel ten faveure van het afscheidingsproces. De parlementsleden van de CUP namen echter deel aan de afscheidingsbeweging om daarmee een absolute meerderheid voor afscheiding te realiseren. Die is er niet gekomen. Een discutabele situatie zo vinden de tegenstanders van de afscheiding. Hierbij komt dat de partijen van de coalitie slechts één ding gemeen hebben: het onafhankelijkheidstreven. Dat voedt bij velen de vrees voor een instabiele regering. Het bedrijfsleven en de banken beginnen zich ook te mengen in de strijd, want zij vrezen nadelige gevolgen voor de Catalaanse economie.
Bij de in december gehouden verkiezingen voor het Spaanse parlement blijkt ook daar de verdeeldheid en versnippering: de conservatieve PP verliest de meerderheid in het parlement en ook de PSOE moet fors inleveren. Een groot aantal zetels moet worden afgegeven aan de nieuwkomemers: Ciudadanos en Podemos. Iets nieuws doet zich nu voor in Spanje: coalitievorming. Maar daar hebben de Spanjaarden geen ervaring mee. De partijen slagen er maar niet in om tot een regering te komen. Iedereen heeft de hakken in het zand en ook het onafhankelijkheidsstreven in Catalonië speelt hierbij een grote rol.
Al met al is de Catalaanse onafhankelijkheid nog geen gelopen race en verkeren Spanje en Catalonië inmiddels in een politieke crisis, waar het einde nog niet van in zicht is, juist nu de economie weer begint aan te trekken.
Op 26 juni gingen de Spanjaarden opnieuw naar de stembus, maar dat heeft tot op heden niet geleid tot een nieuwe regering. Afgezien van wat marginale verschuivingen zijn de politieke verhoudingen en standpunten niet gewijzigd. Spanje koerst af op een derde stembusgang!